Pošto
nove vlasti nisu bile voljne da nastave započetu kolonizaciju
kolonije Putnikovo, meštani su, počeli polako da napuštaju selo
odlazeći u veće industrijske centre, koristeći povoljnu priliku za
zapošljavanje usled naglog razvoja industrije koje je uslovilo
otvaranje velikog broja radnih mesta.
U
posleratnomperiodu odselilo 20 porodica optanata. Kada sve ovo
dodamo i 9 porodica čiji su članovi pomrli i njihove kuće prodate,
tako da je u pomenutom periodu selo ostalo bez 28 porodica što u
procentima iznosi 54.9% . Gotovo je identičan slučaj i sa kućama.
U
posleratnom periodu više od polovine sela
se
odselilo.
U
periodu od 1924-1958 god. u Putnikovu
je
rođeno 76 potomaka doseljenika iz Mađarske. Od toga 9 je umrlo a
jedan je poginuo (David Milić), što znači da je ostalo 66 živih
potomaka koji su rođeni u Putnikovu. Prvi potomak koji je rođen u
novoj domovini je Aleksandar Netković rođen 1924.
god.
u Uzdinu, dok je poslednji potomak iz prve generacije koji je rođen
u Putnikovu Radovanovuć Stevan rođen 1959. Međutim od potomaka iz
prve generacije u Putnikovu je ostalo da živi samo njih sedmoro.
Od
potomaka
optanata
u
Putnikovu je ostalo da živi samo njih dvoje Lazić Aleksandar koji
ima četvoročlanu porodicu i Lazić Olgica (udata Đolović) koja takođe
ima četvoročlanu porodicu. Međutim, Lazić Aleksandar je kupio kuću u
Pančevu i pitanje ja samo dana kada će sa svojom porodicom da se
odseli. Onog momenta kada se Lazić Aleksandar odseli, po muškoj
liniji u Putnikovu neće ostati ni jedan potomak od doseljenika iz
Mađarske koji su osnovali ovo mesto.
Lazić
Aleksandar je poslednji potomak Srba optanata doseljenika iz
Mađarske. Njegovim odlazkom, što se Putnikova tiče, završiće se
priča o optantima koja je trajala punih 80 god.
Dok
su se optanti i dobrovoljci selili iz Putnikova njihovo mesto su
zauzeli doseljenici iz SR Srbije. Međutim, većina doseljenika iz
Srbije nije bila u mogućnosti da kupuje zemlju, te su uglavnom
tražili bilo kakav posao da bi mogli normalno da žive. Opština
Kovačica je poljoprivredno odručje tako da posla nije bilo za sve
doseljenike. Posle nekoliko provedenih godina u Putnikovu radeći na
sezonskim poslovima mnogi su tražili posao u obližnjim industrijskim
centrima, naročito u Beogradu gde je u to vreme bila velika
potražnja za radnom snagom usled izgradnje velikog broja
industrijskih objekata. Tako da se iz Putnikova nisu selili samo oni
koji nisu mogli da kupe zemlju ili kuću, već i oni koji su kupili
zemlju u nameri da se bave zemljoradnjom (Ognjan Nešović, Miloš
Roglić, Staniša Bogdanović, idr.). Interesantno je to, da mnogi koji
su se odselili i zaposlili u Beogradu nisu prodali svoju zemlju već
su je davali u zakup ili su je obrađivali sami dolazeći vikendom u
selo. Svi koji su se odselili u obližnje industrijske centre a
najviše ih se odselilo u Beograd obezbedili su svoje potomke kućama
ili stanovima, te mnogi od njih danas dolaze u Putnikovo kao
penzioneri gde leto obrađuju bašte i žive u selu a zimi se vraćaju u
grad.
Iz
Srbije
je
doseljeno 59 porodica, 29 se odselilo što znači da je u Putnikovu
ostalo da živi 30 porodica približno onoliko koliko se odselilo
optanata i dobrovoljaca 33 porodice.
Što
se članova porodica tiče iz Srbije je doseljeno u posleratnom
periodu 270 članova, dok se odselilo 150 što u procentima iznosi
55,5%. Znači da je odseljeno više od polovine stanovništav
doseljenika iz Srbije, što je isti slučaj kao kod optanata i
dobrovoljaca.
Međutim, što se potomaka tiče, iseljavanje je bilo gotovo redovna
pojava što je i danas tako.
U
periodu od 1954-1972 g. iz BIH
je
doseljeno 31 porodica i 137 stanovnika. Ako ovome i dodamo broj
stanovnika koji su se doselili pojedinačno njih 8 onda dobijamo da
je u ovom periodu iz ovih krajeva doseljeno ukupno 145 stanovnika.
U
ovom
periodu odselilo
se
3
porodice i 10 stanovnika što znači gledano u odnosu na ostale
doseljenike doseljenici iz ovog kraja ostali su u najvećem broju da
žive u Putnikovu čak 93%.
Kada
je reč o doseljenicima iz Hrvatske vidimo da je u Putnikovo
doseljeno 4 porodice i 17 članova, kada ovome dodamo još jednog
stanovnika koji je iz ovih krajevadoselio kao pojedinac, onda se iz
Hrvatske doselilo ukupno 18 stanovnika, od ovih porodica doselile su
se dve i 7 članova. Od potomaka iz Hrvatske doseljeno je desetoro,
od toga u Putnikovu je ostalo da živi njih troje: Branko Vještica,
Mira Vještica i Milica Vještica-Zeremski. Od potomaka iz ovih
krajeva u Putnikovu danas živi samo Spomenka Vještica-Vučetić koja
je i rođena u Putnikovu.
Ukupno gledano, prema podacima iz predhodne tabele vidimo da je u
periodu od 1924-1972 g. u Putnikovo doseljeno 154 porodice i 671
stanovnik. Odselilo se 68 porodica i 284 stanovnika, što je u oba
slučaja nešto manje od polovine, odnosno 44.1% i 42.3%. Međutim,
pojedinačno gledano procenat doseljenih porodica i njihovih članova
je približno isti kod optanata, dobrovoljaca i doseljenika iz Srbije
koji se kreće od 54.9-62.5 %, dok je najmanji procenat odseljenih
kod doseljenika iz Bosne i Hercegovine koji iznosi 9.6 % za porodice
i 6.8 % za članove porodica. Ovakav raspored je karakterističan i
kod potomaka, gde procenat odseljenih ima tendenciju rasta između
doseljenih potomaka i potomaka iz prve generacije, gde se kod
optanata, dobrovoljaca i doseljenika iz Srbije kreće od 75.3-90.7 %,
dok je kod doseljenika iz Bosne i Hercegovine procenat odseljenih iz
prve generacije gotovo upola manji 36.9 %, od procenata odseljenih
potomaka koji su se doselili u Putnikovo, 68.4 %.
Upravo zahvaljujući ovakvom razvoju događaja, selo je nekako (iako
je ostalo malo) uspelo da se održi, te se još za sada, nisu
obistinela predvidanja nekih skeptika da će od Putnikova ostati samo
Vojvođanski salaš i ako s obzirom na današnj razvoj događaja (bela
kuga, gde je stanovništvo iz dana u dan u proseku sve starije,
velika nezaposlenost koja negativno utiče na planiranje porodice,
opadanje sistema vrednost u svim sferama života) ovakve pretpostavke
nisu daleko od istine.
|
