.

 

NAZIV SELA

 

Izgradnjom kuća na novoj koloniji kod Uzdina tokom 1925-1926. godine, naselje je polako počelo da dobija svoj oblik. Pošto novo naselje nije još imalo svoje ime, ukazala se potreba da se odredi adekvatan naziv novog naselja. Uzdinci su novo naselje nazivali “BUNARJE”, meštani susednih sela, nazivali su ga “SINĐELIĆEVO”, neki uzdinci su predlagali da se zove “MALI UZDIN”. Da bi se prekinula ova nagađanja oko naziva novog naselja, mesna agrarna zajednica sazvala je skupštinu na kojoj će biti odlučeno kakav će naziv dobiti novo naselje.  U svom rukopisu g. Milan Radovanović kaže sledeće: “17.  maja 1927. godine mesna agrarna zajednica sazove skupštinu. Po ideju dr. Slavka Kamenkovića, lekara iz Uzdina, da se selo nazove imenom slavnog srpskog vojvode Radomira Putnika, Milan Radovanović je predložio da se selo skraćeno nazove “PUTNIKOVO”, što je skupština jednoglasno usvojila. Posle  skupštine, upućena je molba ministarstvu unutrašnjih poslova, ali ovo, vrati molbu na saglasnost opštinskom odboru, koje ovo energično odbija, i tek na intervenciju istražnog sudije Tomića, stvar je sa velikom mukom okončana i selo je 1927. godine, konačno dobilo svoje ime.”

Međutim, zvanično, ministarstvo unutrašnjih poslova je rešenjem III broj 65283 od 23. decembra 1930. godine, odobrilo da novo naselje kod uzdina nosi ime “PUTNIKOVO”. Ovaj akt je objavljen u službenim Novinama od 5. januara 1931. godine. (Prilog 58). Na osnovu ovih podataka, 23. decembar 1930. godine, može se uzeti kao datum od kada ovo mesto zvanično nosi naziv “PUTNIKOVO”.

Ovde je vredno napomenuti, da usled neobaveštenosti mnogi i danas smatraju da je vojvoda Radomir Putnik prolazio kroz Putnikovo, te da zato ovo mesto nosi njegovo ime. Međutim, naš proslavljeni vojvoda je umro u Nici (Francuska) 1917. godine, te su ovakve pretpostavke neosnovane. Sva je prilika da su se meštani odlučili za ovakav naziv jer se teretni brod koji je dovezao drugi transport doseljenika iz Mađarske zvao “VOJVODA PUTNIK”. Nama , koji smo se kasanije doselili (posle II sv. rata), meštani su pričali, da je selo dobilo ime po teretnom brodu koji se zvao “VOJVODA PUTNIK”, kojim su oni došli iz Mađarske.

Što se naziva sela tiče, pomenućemo dopis od 12. januara 1934. godine u kome agrarna zajednica Srba optanata u Uzdinu traži odobrenje od saveza, za promenu naziva firme, odnosno pomenute agrarne zajednice. U dopisu se kaže sledeće:

“Ova zajednica učtivo moli Savez za odobrenje da može promeniti naziv firme utoliko da se od sada zove “AGRARNA ZAJEDNICA U PUTNIKOVU OPŠTINA UZDIN”, pošto je naša kolonija krštena, i od ministarstva unutrašnjih dela odobreno gore pomenuto ime.“ (Prilog 59). Na sve ovo opštinski sud u Pančevu donosi rešenje od 3. februara 1934. godine o izmeni stava I Pravila zadruge, i to tako, gde će sada tekst firme da glasi “AGRARNA ZAJEDNICA U PUTNIKOVU OPŠTINA UZDIN”. (Prilog 55) Prilog 53, Prilog 54

 

NAZIV ULICA

 

Sve do posle Drugog svetskog rata meštani su ulice nazivali svako po svom nahođenju. Neki su ulice (dve ulice) nazivali prva i druga, neki donja i gornja.

Sve do početka naseljavanja stanovništva iz Srbije i Bosne i Hercegovine u Putnikovu su bile dve ulice, dok u trećoj ulici ( današnja Bosanska ulica) bilo je samo tri kuće dobrovoljaca : Vukojević Sime, Šešum Bože i Vučetić Milorada.

Pred kraj drugog svetskog rata 1944. godine na sremskom frontu je iz Putnikova poginulo troje boraca : Milić David, rođen 1925. godine, Radovanović Blagoje, rođen 1918. godine i Milovanović Stanko, rođen 1925. godine. Po završetku II svetskog rata, meštani su odlučili da ulicama daju imena poginulih boraca. Odlučeno je da se ulica gde je stanovao David Milić zove “DAVIDOVA ULICA”. Međutim, dileme je bilo oko druge ulice jer su iz iste ulice poginuli dvojica meštana Blakoje i Stanko. Dilemu je razrešila Blagojeva majka Eufemija (Vema) koja je smatrala da je njen sin Blagoje još živ, i da se ulici ne daje njegovo ime. Tako je ova druga ulica dobila ime “STANKOVA ULICA”. U vezi sa ovim, žena pokojnog blagoja Radovanovića ud. Jula Radovanović-Pejić kaže sledeće: “Moja svekrva Vema stalno je govorila da joj je sin živ i da će se jednog dana vratiti. Išla je koje kuda po vračarama, i nikako nije mogla da se pomiri sa tim da joj je sin poginuo.”

Neznamo od kada zvanično ulice nose imena poginulih boraca, odnosno, od kada su ulice zvanično dobile naziv. Međutim, kada je izvršen popis stanovništva, odnosno upis stanovnika u knjigu državljana nove Jugoslavije 28. avgusta 1948. godine, stanovnici Putnikova su upisani kao stanovnici poslednje (sedme) ulice Avram Janku u Uzdinu, što znači da zvanično još nisu odobrena imena ulica u Putnikovu. Međutim, uvidom u matične knjige rođenih u mesnoj zajednici u Uzdinu, svim rođenim do septembra meseca 1948. godine vodi se kao mesto rođenja Putnikovo-Uzdin bez naziva ulice. Od septembra meseca za sve rođene u Putnikovu vodi se i ulica i broj gde je dete rođeno.

Treća poprečna ulica dobila je naziv nešto kasnije kada su počeli da se doseljavaju stanovnici iz Bosne i Hercegovine. Pošto su većinu stanovnika u toj ulici činili doseljenici iz Bosne i Hercegovine ova ulica je dobila naziv “BOSANSKA ULICA”.

Tako ovo malo mesto i danas zanično ima tri ulice : Bosanska, Davidova i Stankova ulica.