.

 

   ISELJAVANJE STANOVNIŠTVA

 

   Pošto nove vlasti nisu bile voljne da nastave započetu kolonizaciju kolonije Putnikovo, meštani su, počeli polako da napuštaju selo odlazeći u veće industrijske centre, koristeći povoljnu priliku za zapošljavanje usled naglog razvoja industrije koje je  uslovilo otvaranje velikog broja radnih mesta.

U posleratnomperiodu odselilo 20 porodica optanata. Kada sve ovo dodamo i 9 porodica čiji su članovi pomrli i njihove kuće prodate, tako da je u pomenutom periodu selo ostalo bez 28 porodica što u procentima iznosi 54.9% . Gotovo je identičan slučaj i sa kućama.

   U posleratnom periodu više od polovine sela se odselilo. U periodu od 1924-1958 god. u Putnikovu je rođeno 76 potomaka doseljenika iz Mađarske. Od toga 9 je umrlo a jedan je poginuo (David Milić), što znači da je ostalo 66 živih potomaka koji su rođeni u Putnikovu. Prvi potomak koji je rođen u novoj domovini je Aleksandar Netković rođen 1924. god. u Uzdinu, dok je poslednji potomak iz prve generacije koji je rođen u Putnikovu Radovanovuć Stevan rođen 1959. Međutim od potomaka iz prve generacije u Putnikovu je ostalo da živi samo njih sedmoro.

   Od potomaka optanata u Putnikovu je ostalo da živi samo njih dvoje Lazić Aleksandar koji ima četvoročlanu porodicu i Lazić Olgica (udata Đolović) koja takođe ima četvoročlanu porodicu. Međutim, Lazić Aleksandar je kupio kuću u Pančevu i pitanje ja samo dana kada će sa svojom porodicom da se odseli. Onog momenta kada se Lazić Aleksandar odseli, po muškoj liniji u Putnikovu neće ostati ni jedan potomak od doseljenika iz Mađarske koji su osnovali ovo mesto.

   Lazić Aleksandar je poslednji potomak Srba optanata doseljenika iz Mađarske. Njegovim odlazkom, što se Putnikova tiče, završiće se priča o optantima koja je trajala punih 80 god.

   Dok su se optanti i dobrovoljci selili iz Putnikova njihovo mesto su zauzeli doseljenici iz SR Srbije. Međutim, većina doseljenika iz Srbije nije bila u mogućnosti da kupuje zemlju, te su uglavnom tražili bilo kakav posao da bi mogli normalno da žive. Opština Kovačica je poljoprivredno odručje tako da posla nije bilo za sve doseljenike. Posle nekoliko provedenih godina u Putnikovu radeći na sezonskim poslovima mnogi su tražili posao u obližnjim industrijskim centrima, naročito u Beogradu gde je u to vreme bila velika potražnja za radnom snagom usled izgradnje velikog broja industrijskih objekata. Tako da se iz Putnikova nisu selili samo oni koji nisu mogli da kupe zemlju ili kuću, već i oni koji su kupili zemlju u nameri da se bave zemljoradnjom (Ognjan Nešović, Miloš Roglić, Staniša Bogdanović, idr.). Interesantno je to, da mnogi koji su se odselili i zaposlili u Beogradu nisu prodali svoju zemlju već su je davali u zakup ili su je obrađivali sami dolazeći vikendom u selo. Svi koji su se odselili u obližnje industrijske centre a najviše ih se odselilo u Beograd obezbedili su svoje potomke kućama ili stanovima, te mnogi od njih danas dolaze u Putnikovo kao penzioneri gde leto obrađuju bašte i žive u selu a zimi se vraćaju u grad.

   Iz Srbije je doseljeno 59 porodica, 29 se odselilo što znači da je u Putnikovu ostalo da živi 30 porodica približno onoliko koliko se odselilo optanata i dobrovoljaca 33 porodice.

Što se članova porodica tiče iz Srbije je doseljeno u posleratnom periodu 270 članova, dok se odselilo 150 što u procentima iznosi 55,5%. Znači da je odseljeno više od polovine stanovništav doseljenika iz Srbije, što je isti slučaj kao kod optanata i dobrovoljaca.

   Međutim, što se potomaka tiče, iseljavanje je bilo gotovo redovna pojava što je i danas tako.

   U periodu od 1954-1972 g. iz BIH je doseljeno 31 porodica i 137 stanovnika. Ako ovome i dodamo broj stanovnika koji su se doselili pojedinačno njih 8 onda dobijamo da je u ovom periodu iz ovih krajeva doseljeno ukupno 145 stanovnika. U ovom periodu odselilo se 3 porodice i 10 stanovnika što znači gledano u odnosu na ostale doseljenike doseljenici iz ovog kraja ostali su u najvećem broju da žive u Putnikovu čak 93%.

   Kada je reč o doseljenicima iz Hrvatske vidimo da je u Putnikovo doseljeno 4 porodice i 17 članova, kada ovome dodamo još jednog stanovnika koji je iz ovih krajevadoselio kao pojedinac, onda se iz Hrvatske doselilo ukupno 18 stanovnika, od ovih porodica doselile su se dve i 7 članova. Od potomaka iz Hrvatske doseljeno je desetoro, od toga u Putnikovu je ostalo da živi njih troje: Branko Vještica, Mira Vještica i Milica Vještica-Zeremski. Od potomaka iz ovih krajeva u Putnikovu danas živi samo Spomenka Vještica-Vučetić koja je i rođena u Putnikovu.

   Ukupno gledano, prema podacima iz predhodne tabele vidimo da je u periodu od 1924-1972 g. u Putnikovo doseljeno 154 porodice i 671 stanovnik. Odselilo se 68 porodica i 284 stanovnika, što je u oba slučaja nešto manje od polovine, odnosno 44.1% i 42.3%. Međutim, pojedinačno gledano procenat doseljenih porodica i njihovih članova je približno isti kod optanata, dobrovoljaca i doseljenika iz Srbije koji se kreće od 54.9-62.5 %, dok je najmanji procenat odseljenih kod doseljenika iz Bosne i Hercegovine koji iznosi 9.6 % za porodice i 6.8 % za članove porodica. Ovakav raspored je karakterističan i kod potomaka, gde procenat odseljenih ima tendenciju rasta između doseljenih potomaka  i potomaka iz prve generacije, gde se kod optanata, dobrovoljaca i doseljenika iz Srbije kreće od 75.3-90.7 %, dok je kod doseljenika iz Bosne i Hercegovine procenat odseljenih iz prve generacije gotovo upola manji 36.9 %, od procenata odseljenih potomaka koji su se doselili u Putnikovo, 68.4 %.

   Upravo zahvaljujući ovakvom razvoju događaja, selo je nekako (iako je ostalo malo) uspelo da se održi, te se još za sada, nisu obistinela predvidanja nekih skeptika da će od Putnikova ostati samo Vojvođanski salaš i ako s obzirom na današnj razvoj događaja (bela kuga, gde je stanovništvo iz dana u dan u proseku sve starije, velika nezaposlenost koja negativno utiče na planiranje porodice, opadanje sistema vrednost u svim sferama života) ovakve pretpostavke nisu daleko od istine.